Vrijdag 6 maart was het Dag van de Logopedie. Dat deed mij stilstaan bij het feit dat ik dit mooie beroep al 29 jaar mag uitvoeren. Van bij het begin werk ik als zelfstandige. Eerst een half jaartje in bijberoep maar nadien werd het mijn hoofdberoep. Ik merk dat de laatste jaren steeds meer zelfstandige collega’s hun praktijk sluiten of zelfs uit het beroep stappen. En dat is zo jammer… Maar ik snap ook waarom het gebeurt, de werkomstandigheden zijn niet altijd ideaal, zeker niet in combinatie met een (jong) gezin.
Ook ik heb wel eens getwijfeld aan het statuut van zelfstandige en vroeg me in het verleden soms af of ik niet beter een job in het onderwijs zou zoeken. Maar ik hield vol en nu zou ik niet meer anders willen.
Is zelfstandig logopedist zijn nog haalbaar vandaag?
Ik deel hier graag 6 redenen die voor mij echt gewerkt hebben om het leven als zelfstandige logopediste te omarmen.
1. Ik koos voor een praktijk aan huis.
Al zijn er aan een praktijk aan huis ook nadelen verbonden (zoals steeds ‘vreemde’ mensen over de vloer krijgen, soms lawaaihinder van/voor huisgenoten) toch wegen deze niet op tegen de voordelen.
- Door thuis te werken ben ik heel flexibel, zeker in vakantieperiodes. Ik kan makkelijk lege momenten overdag opvullen met huishoudelijke taken.
- Ik ben altijd onmiddellijk ‘op mijn werk’ en heb dus geen verplaatsingstijd of -kosten.
- Vanaf een zekere leeftijd kon ik de kinderen in vakanties wel even alleen laten terwijl ik werkte en had ik dus geen opvang nodig. En was er toch een probleempje dan was ik altijd in de buurt.
- Ik spaar huur uit en betaal maar één keer gas en elektriciteit, internet en telefoonkosten. Een gedeelte van deze kosten die wij privé betalen, kan ik dankzij de praktijkruimte die zich in ons huis bevindt inbrengen als beroepskost.
2. Ik kan minder werken in de vakanties maar vind dat prima.
Minder werken betekent minder inkomen als je zelfstandige bent. In de schoolvakanties is dat zeker het geval want therapiesessies op scholen vallen weg en cliëntjes gaan vaak op vakantie waardoor ze de therapiesessies overslaan. Maar ik ben dat als een voordeel i.p.v. een nadeel beginnen zien. Zo had ik altijd zelf meer vrije tijd in de vakantie en moest ik geen opvang zoeken voor mijn kinderen. En financieel? Ik weet dat de vakantiemaanden ‘magere’ maanden zijn maar ik anticipeer hierop door in de andere maanden een deel van mijn inkomsten opzij te zetten zodat ik die vakantiemaanden kan overbruggen.
3. Ik heb invloed op mijn eigen inkomsten en uitgaven.
Door zelfstandige te zijn kan ik grotendeels zelf bepalen hoeveel ik verdien. Ik kies zelf hoe vol ik mijn uurrooster maak en sinds ik niet meer geconventioneerd ben, bepaal ik ook mijn eigen honorarium zodat ik op een correcte manier verloond wordt. Ik doe daarbij ook niets (meer) onbetaald: intakegesprekken, schoolbezoeken, adviesgesprekken, ook daar vraag ik een vergoeding voor.
Wat uitgaven betreft, bepaal ik zelf wanneer ik nieuw materiaal wil kopen of een opleiding wil volgen. Ik hoef geen toestemming te bevragen en dat is fijn. Ik zet hier maandelijks wat budget voor opzij, zodat ik een potje heb wanneer het nodig is.
4. Ik kies zelf welke stoornissen ik wil behandelen.
Doordat ik ‘mijn eigen baas’ ben, kan ik zelf bepalen welke stoornissen ik wel of niet wil behandelen. Ik heb in het verleden lezen, spelling, rekenen, OMFT, spraak- en taalproblemen behandeld en ook met verschillende leeftijden gewerkt. Dit gaf me de kans om heel gevarieerd te werken en te ontdekken waar ik zelf het meeste energie van krijg. Al vrij snel ben ik gestopt met rekentherapie omdat dat mij minder lag. Ook merkte ik dat de jongste doelgroep, de kleuters, mij het meeste aansprak en het behandelen van spraakklankstoornissen werd echt mijn passie. Daarom besloot ik 2 jaar geleden om enkel nog spraak- en taalproblemen bij jonge kinderen te gaan behandelen waardoor ik mij nog meer in deze problematiek kon verdiepen. Nu werk is dus enkel met deze doelgroep en dat vind ik fantastisch!
5. Ik kon in periodes samenwerken met een collega in de praktijk.
Toen mijn kinderen klein waren, wilde ik er meer voor hen zijn waardoor ik minder ging werken. De uren dat mijn praktijkruimte ‘leeg’ stond, kon ik toen opvangen met een collega die bij mij kwam werken. Fijn om op die manier meer kinderen in de praktijk te kunnen helpen, meer stoornissen te kunnen aanbieden (ook wat ik zelf niet deed) en iemand te hebben om af en toe mee te kunnen overleggen.
6. Zelfstandige zijn geeft je de kans om makkelijker iets naast je logopediepraktijk uit te bouwen.
In 2021 startte ik met Sterk Academy. Ik wilde mijn kennis en ervaring rond het behandelen van spraakklankstoornissen graag met collega’s delen. Daarom ging ik vormingen geven en ontwikkelde ik een online cursus. Toen nog onder de naam ‘Spraakmotorische stoornissen herkennen en behandelen’ maar deze cursus kreeg vorig jaar een opfrissing en werd uiteindelijk omgevormd tot De Spraakmotor. Later kwamen daar nog De Spraakprincipes en De Spraakbooster bij.
Doordat ik al zelfstandige was, werd het makkelijker om vormingen en andere producten te koop aan te bieden en te werken op factuur. En omdat ik zelf mijn uurrooster bepaal, lukte het mij om mijn therapie-uren wat af te bouwen zodat er meer ruimte kwam voor nieuwe initiatieven.
Ik weet dat er ook een keerzijde is aan het zelfstandige statuut maar voor mij wegen nog altijd de positieve aspecten het meeste door. Dus hoop ik dat ik andere zelfstandige logopedisten met deze opsomming een hart onder de riem kan steken en kan inspireren om het zelfstandige logopedist zijn ook te omarmen.